කාලය ගෙවෙනවා.

සේන බටගොඩ මෙහෙම කියනවා…

අපි කවුරුද ?.........

සී සී කඩ විසිරුන සිතිවිලි

දිය බුබුලේ නලියන පෙන කැටි වාගේ

නැතිව     

හුදකලාවේ තනිවී සිටියම

සිහින ආකරේක වැටුනා වාගේයි

නිමක් නෑ

මොහොතින් මොහොතට ගෙවෙනා යන කාලය

දැනෙනවා කාටා…..ත් එක විදියට ……….

මේ 2026 මැයි මාසේ.

පසුගිය දවස් කිහිපයක අනුරාධපුරයේ. අපිට නුහුරු ඉර …..

ගිණියම් ඉර…

පොලොවේ අඩිය තියන්න බෑ ..

ඒ මදිවට පූජා නගරයට පාවහන් හිස් වැසුම් අකැපයි !!.

ගිණියම් ඉර බහිනවා

ඩිංගෙන් ඩිංග සිසිලස දැනෙනවා. වැස්ස පටන් අරන් සිසිලසේ පූජා නගරයේ ඇවිදින්න යන සිහිනය බොද වෙනවා.

ගිණියම් ඉර

සද සිසිලස

අතරේ හොයනවා හොයනවා

අපි කවුරුද  ?

ගී යකි ලොව 

සිතුවම් කල

අතරේ අහනවා බලනවා 

මේ අපි කවුරු ද  ?

අපිව අදුරා ගන්න බැහැ …………….අපිව කියවා ගන්න බැහැ.

අපි අතරමං වෙලා.

ඉර බැස යන ගොම්මන් යාමේ 

තරු එක දෙක දිලිසෙන කළු  ආකාසේ 

ඇහෙනා රිද්මේ නැහැවී

ඇදී යන්නේ ඈතින් ඇතට පාවි.

සුවද සේ

මෙහොතින් මොහොතට ගෙවෙනා කාලය

දැනෙනවා කාටා.....ත් එක විදියට

මම ඉන්නේ මහා සෙනගක් මැදය.

සෙනගත් සමග ප්‍රභූන් පිරිසක් සිටී. 

ඔවුනද මා සමගය.

මගේ ලොකු මුණුපුරා වීඩියෝ කැමරාවක් ගෙන ක්‍රීඩාපිටියක රැස්ව සිටින ක්‍රීඩකයන් පිරිසක් රූපගත කරයි.

මේ අතරින් මගේ අම්මා මා ලගට එයි.

රෙද්දක් හැට්ටයක් ඇදි ඇගේ මුහුණ විඩා බරය .

අපේ නිවසත් මා සිටි ස්ථානයත් අතර දුර කිමි දෙකක් පමණවේ.

ඈ හිස් වතුර කලක් රැගෙන සිටී.

මා පිරිස අතරින් දුව ගොස් කළය අතට ගනිමි.

අම්මා පැමිණ ඇත්තේ නිවසට වතුර ගෙන යාමටයි.

මෙතරම් දුරක් ? .

එතන සිටි ප්‍රභුවරයෙක් මගෙන් ප්‍රශ්න කරයි .

ඔව්. ගෙදරට නල ජලය සපයා තිබේ . ඒත් අපේ අම්මාට ඒ ජලය පිරිසිදු නැත.

අම්මා දුර ගෙවා උල්පතකින් උනන ජලය ගෙනයාමට පැමිනෙයි.

මම පවසමි.

කලය මගේ අතට ගන්නා මම අම්මාට නිවසට යන ලෙසත් මම වතුර ගෙන එන බවත් පවසමි.

මේ මහා සෙනග මැද අම්මා මට කලය දී අතුරුදහන් වේ. - ඈ යලිත් නිවසට යන්න ඇතැයි මගේ උපකල්පනයයි.

මම කලයත් ගෙන අම්මා දිය රැස් කරන දිය උල්පත වෙත යමි.

ඒ අතර කලයේ ඇතුලතට අත දමන මට කොහොඹ අතු අහුරක් බැද දැමු අතු මිටියක් අත ගැසේ.

ඒවා දියේ තිබිමෙන් දුර්වර්ණව ඇත.

මම ඒ අතුමිටිය ඉවත දමා මහ සෙනග මැදින් යමි.

යන අතර මට සිහිපත් වෙන්නේ මේ සෙනගත් නිවසට ඇති දුරත් අතර ජනාකීර්ණ මාවතක මේ කලයත් ඔසවා ගෙන යා යුතු බවයි.

මම සිතිවිලි ගැට ගසමින් උල්පත දෙසට යමි.

ඒ අතර නිවසට සමීප වෙනත් ජල උල්පත් ගැන විමසිලිමත් වෙමි.

මම අවදි වෙමි.

සිරුරට ඇත්තේ මහත් විඩාවකි.

අම්මා මා අතට දුන් කලය පුරවා ගෙන  ඈ වෙත  යා යුතුය……

අම්මා අනිවාර්යෙන්ම බලා ගෙන ඉදී.