හ්ම්…
ඒක ගැන කතා කරල ඇති වැඩක්ම නෑ…
“ලියනව කියන්නෙම ඇරියස් කවර් කිරීමක්…!”
කියල දවසක් මං කිව්වම, ලේඛනයේ යෙදෙන මගෙ යාලුවෙක් තුෂ්ණිම්භූත වෙලා මං දිහා බලාගෙන හිටියෙ හරියට “ඒ කිව්වෙ..?” කියල අහන්නා වාගෙ.
ඒ කිව්වෙ ඉතින් යම් කෙනෙකුට ලිඛිතව හෝ වාචිකව ප්රකාශ කරන්න යම් දෙයක් තියෙනවා කියන්නෙම, ඒ කෙනාට තමන්ගෙ ඇතුළාන්ත හෝ බාහිර පරිසරය එක්ක මොකක්ම හෝ නොගැලපීමක් තියෙනව කියන එකනෙ. අන්න ඒ ඇතුළාන්ත අතිරික්තය හෝ හිඟය බැලන්ස් කරන්න තමයි, ඕනෑම කෙනෙක් ලිඛිතව හෝ වාචිකව යමක් ප්රකාශ කරන්නෙ. ඒක එහෙම නෙවෙයි නම්, ඇත්තටම මොනවද මිනිස්සුන්ට එකිනෙකා එක්ක කතා කරන්න තියෙන්නෙ?
“මට නම් තේරෙන්නෙ නෑ ඔයා කියන ඔය බහුබූත..!”
සඳතරණිට මං ඕක කිව්ව නම් එයා එහෙම තමයි කියන්නෙ.
“එහෙනම් ඉතින් ඔයා වුණත් මොකටද ඔය සෝෂල් මීඩියා එකට ඇවිත් එක එක ඒව ලියන්නෙ..?”
සඳතරණි එහෙමත් අහයි මගෙන්.
“ඔව් ඉතින් මාත් ඔහෙ ඉඳල හිටල එක එක ඒව ලියනව තමයි…”
“ම්…ම්…ම්….
ඒ ඉතින් ““මාත් මෙහෙ ඉන්නවෝ” කියල ඉඳහිටවත් අනෙක් අයට මතක් කරන්න නෙ…”
“ඔහ්…!!!”
“Fear of missing out” - FOMO හෙවත් “වර්ගයාගෙන් ප්රතික්ෂේප වීමේ හෝ මගහැරී යාමේ බිය”...!!!”
“ඒ කියන්නෙ එහෙනම් ඉතින් ඔය බකපණ්ඩිත කම් කියන ඔයාගෙ ඇතුළාන්තයෙත් එහෙම පොඩි එකක් තියෙනව…!!”
සඳතරණි එහෙම කිව්වම මං තමයි තුෂ්ණිම්භූත වෙන්නෙ…
( මොකද ඔතනින් එහාට සඳතරණිට වුණත් මං ඕවට උත්තර සපයන්න යන්නෙ නෑ. “මිසිං අවුට් වුණා වුණත් මට මාව නැති වෙනවද” කියල මං ඇහුවොත් එයාව තුෂ්ණිම්භූත වෙයිනෙ )
විජිතමාලි ආනන්දකුමාර -
( සඳතරණය - 2 )
Do you miss me .







