මේ ලබන්නේ නිකිනි පෝය හද ටිකින් ටික මෝරනවා.
ඇසල නිකිණි පෝය ලබන මේ මාසවල තදින් පායනවා .රජරටට වතුර හිග වෙනවා.
බොන්නත් වතුර නැති වෙන කාල තියෙනවා.
කැලේ ඉන්න වන සත්තු ගම් වදිනවා.
ගම්වල භව බෝග විනාශ කරනවා. ඒ අතර සිද්ධස්ථාන වලටත් එනවා.
ඒ ගහකොළත් එයාලට අකැප නැහැ.
කැපයි.
පන්සල් වල හාමුදුරුවරු දායකයෝ එකතු වෙලා පන්සල් බිම් ආරක්ෂා කරගන්න
ගිණි මැල ගහගෙන ඉන්නවා.
ජයසිරි මහ බෝධියේ ලියලන දළුත් මේ අවධානමෙන් රැකගන්න ගිණිමැල ගහගෙන ඉදලා තියෙනවා.
ගීණිමැල ගහන්න දරත් එපාය.
ඔය රජ මහ ඇමතිවරු කුලවත් ඇත්තෝ දර අරගෙන එනවායැ.
ඒකත් කරන්න ඕනි දහඩිය මුගුරු වගුරවන ගම්වැසියෝ.
“දර මිටි ඇද්දා රෑ නිදිමැරුවා
ගිණි මැල ගහගෙන රැක හිටියා
එහෙව් අපට අද එන්න තහංචි ද
ජයසිරිමා බෝ හාමුදුරුවනේ........
රන්වැට පාමුල සාදු කියන කොට
අහිතක් නොසිතා ඉන්ට හොදයි
ඉස්සර වාගෙම දාදිය මුහුවුනු
වැලි මළුවේ හිද සාදු කියන කොට
ලෙන්ගතුකම නොහිතන්ඩ හොදයි
බුදුහාමුදුරුවෝ දුටුවා වාගෙයි
දුක ඉවසා වැඩ ඉන්ට හොදයි
අපේ බාර පිලිගන්න හොදයි ‘
ඒත් ඒ අයගේ බලාපොරොත්තු ඉටුකරගන්න බැහැ.
රජමැතිවරු, සිටුවරු රන්වැටෙන් ඉහල දාන මාන බාර හාර කරන කොට දරමිටි බැදලා ගිණිමැල ගහගෙන නිදිවරපු ඇත්තෝ රන්වැට පාමුල.
මේ කතාවත් එක්ක රජරට තියෙන කතාවක් තමයි නිකිණි පෝයට “ දරමිටි පෝය “ කියන එක.
දරමිටි පෝයෙන් පස්සෙවත් වැහි වැහැලා වටා පිටාව කොළ පාට වුනොත් වන සත්තු ගම් වදින එකක් නැහැ.
