RSS
Showing posts with label කතා සයුර. Show all posts
Showing posts with label කතා සයුර. Show all posts

අපි පව්.


මේ ලියවිල්ල අසීරු කටයුත්තක්.

කියවන එක්කෙනා පළමුව බලන්නේ මේකා මොන පිලේද කියලා. කලින් අදුනන කෙනෙක් නම් ඥාති සමුහයාත් එක්ක විශ්ලේෂණය කරලා බලනවා මූගේ පාට මොකක්ද කියලා. 

එහෙම අදුනගෙන තමයි කියවන්න පටන්ගන්නේ.

ලියලා තියෙන අදහස ගැන හිතලා ප්‍රතිචාරයක් දක්වනවා වෙනුවට හතර වරිගෙටම දෙහි කපනවා.

මම සමහර උදවියට දක්වන ප්‍රතිචාර වලට මුණිවත රකිනවා.

මාව තේරුම් ගත්ත කෙනෙක්ගේ ප්‍රතිචාරයක් දැක්වොත් ආයෙත් පිළිතුරක් පලකරනවා. 

මම බෞද්ධයෙක්.

තමන්ගේ වුනාම හිතේ වේදනාව වැඩියි මේ සිද්ධ වෙන දේවල් වලට

මගේ පන්සල පොත් රාක්කේ කියලා මම කලින් දවසක ලිව්වා.

ඒ පොත් රාක්කේ පන්සලට වඩා බුදුහාමුදුරුවන්ගේ දේශනා , බණ දහම් රැදිලා තියන නිසා.

පොත් රාක්කේ…………………………..

නිකාය වලට පාර්ශවවලට, එක් එක් දේශපාලන මතිමතාන්තර වලට බෙදිලා නැහැ.

ජාවාරම්කාරයින්ගේ ග්‍රහණයට ලක් වෙලා නැහැ.

ඉතින් , මැවෙන පන්සල නිහඩව නිසලව මනස සන්සුන් කරනවා.

1948 සිට මේ රටේ ආණ්ඩු තිබුනා.

ඩී.එස් ගේ ඉදන් ගෝඨා දක්වාත්..

වර්තමානයේ අනුර කුමාර දිසානායකත් රට පාලනය කරනවා.

මම 48 සිට 2024 දක්වා රටේ සංවර්ධණයක් වුනේ නෑ කියන මතය පිළිගන්න කෙනෙක් නෙවෙයි.

විදුලිය ගැන විතරක් කිව්වොත් රටම අද විදුලිය භාවිතා කරනවා.

1958 වෙනකම්ම මේ මම ආලෝකය ලබා ගත්තේ භුමිතෙල් පහනකින්.

අවුරුදු 74 කට කරපු දේවල් අවුරුදු දෙකකින් කරන්න බැහැ.

හොරකම් කරන්නත් අවුරුදු හැත්තෑහතරකට කරපු හොරකනම් අවුරුදු දෙකකින් කරන්න බැහැ.

ඉතින් ,

අපිට ඉවසන්න වෙනවා.

අද උදේ මුණු පොතේ මගේ සහෘදයෙක් මා ගැන අදහසක් පල කරනවා .

” පරිනතයි කියලා හිතපු මමත් මෝඩයෙක් “ කියලා. යි එයා අදහස් කරන්නේ. ( මගේ වයස දැන් 79 වෙලා ) සහෘදයා තරුණයෙක්.

“ කියල වැඩක් නෑ වැඩිහිටි පරම්පරාව තාමත් තමන්ගේ ඒකායන පෞද්ගලික අරමුනු වෙනුවෙන් මෙහෙම දේශපාලනිකව මේ දේවල් දිහා බලනව කියන්නේ සමාජගත කරනව කියන්නෙ හරිම කනගාටුයි.

සාමාන්‍ය කොල්ලෙක් කෙල්ලෙක් ශෙයා කලානම් කමක්නෑ.

පරිනතයි කියල හිතං ඉන්න මිනිස්සු මේ විදියට දැක්කම ටිකක් ඈ...ක් වගේදැනෙනවා.”

මෙහෙම කියන මේ තරුනයා එදා හිටියේ සජබ තරුන මංත්‍රිවරයෙක් සමග .මංත්‍රීතුමා එයා පදිංචි නිවස පහුකරගෙන යනකොට මෙතුමාට කතා නොකර ගිහින්

අවස්ථා කිහිපයක් මෙහෙම වෙලා. එයා හිතන්න පටන් ගත්තා මංත්‍රීතුමා මට සලකන්නේ නැහැ කියලා. දේශපාලන ධාරවත් වෙනස් කරලා මංත්‍රීතුමත් අමතක කරලා…………………..ඒ හිලව්වට.

මෙහෙම පටු ලෝකෙක ඉන්න අය ගැන කුමන කතාද ?.

එයාගේ මතයට එකග නැත්නම් ඉතින් එයාගේ කෝණයෙන් මම අපරිනිත මෝඩයෙක්.

ටෙලියකත් පැය බාගෙට කතා හතරක් පෙන්වනවා  වගේ මගේ හෑල්ලත්.

අපේ මහානායක හිමිවරු………………..

කිසිදු වැදගැම්මක් නැති තැනක ඉන්නේ.සංඝ සමාජය පාලනයකින් තොරව නූල කැඩුන සරුංගලයක් වගේ

අන්‍ය ආගමිකයින් ,අන්‍ය ජාතින් වගේම තමන්ගේම දායකයින් අතර සමච්චලයට පරිභවයට ලක්වෙනවා.

පව් 

අපි පව්.

 



අමතක කරන්න එපා.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

තැන්කිව් ..තැන්කිව්



අද පාන්දර අවදි වුනේ හීන ගොඩක් බලලා ..මතක තියෙන්නේ එකයි දෙකයි.

පාන්දර 04.00ට විතර ලොකු මුණුපුරා 

“ සීයේ සුබ උපන් දිනයක් “ කියාපි.

නිදි මරගාතේ වුනත් ඌට “තැන්කිව් ..තැන්කිව් “ කියන්න එපාය.

ස්කොලේ යන්න බස්එකට දුවන උගේ හිතනරක් කරන්න මට හිත දුන්නේ නෑ. තැන්කිව් එක අහගෙන කොල්ලා බස් එකට දිව්වා.

හීතලේට පොරෝනෙට ගුලිවුන මට ආයෙත් නින්ද ගියා

ආයෙත් හීන පේන්න පටන් ගත්තා.සල්ලි යන්නෙත් නැති හින්දා මම හීන බලන්න ආසයි. පරණ කතන්දර සජීවීව…….

ආදර කතා , සටන් ජවනිකා,කම්පා වෙන ශෝචනීය දර්ශන , ජීවිතයට ආපු සුනාමි බල බලා ඉන්න කොට ආයෙත් පොඩි එකාට ස්කොලේ යන්න වෙලාව ඇවිත්.

සපත්තු දෙක මැදලා , ස්කූල් බස් එකට නග්ගලා ….

බස් එකට නගින ගමන්..“ සීයේ සුබ උපන් දිනයක් “ අහගත්තා කොල්ලගෙන්.

බෙඩ් ටී එක මතක් වුනේ ඔන්න එතකොට…වතුර කේතලේ ලිපේ තියලා ආපහු හැරෙන කොට “ සුබ උපන් දිනයක් ලයනල් මහත්තයා “ රාජකාරි ඇමතුමක් වගේ ලතාවට මගේ අවුරුදු හතලිස් අටක් ලග දැවටුන පිය සබදිණිය.

ඒකට තැන්කිව් කියලා ප්‍රතිචාර දක්වලා බේරෙන්න බෑ නේ.

ඔන්න ඕන දෙයක් හිතාගන්නකෝ.

සිරිත් පරිද්දෙන් හදාගන්න තේ එක අදත් හදා ගෙන බොන්න ලෑස්තිවෙන කොට…“ සුබ උපන් දිනයක් තාත්තේ “ 

එයත් දුවන ගමන් රාජකාරියට….කිලෝ මීටර් හැට හැත්තෑවක් යන්න එපාය.

“තැන්කිව් තැන්කිව් “කියන්න හිත නැමෙන්නේ නෑ කරන උදව් කන්දරාවට. කෘතඥපුර්වක හිනාවකින් “ හරි පුතේ “ කියලා තේ එක බොන්න පටන් ගත්තා.

එකම දුව, ( දුවටයි පුතාටයි ඉන්නේ එකයි නේ ) …..සති අන්තයේ සීමාසහිත ලියනගමගේ සමාගම රැස් කරලා ඩිනර් එකක් තාත්තගේ උපන් දිනය සර්ප්‍රයිස් කරලා. උපන් දිනෙත් සීසර් කරපු එයත් තාත්තේ , සුබ උපන් දිනයක් කියාපි. උදේ වැඩ කටයුතු එකලාසයක් කරන ගමන්.

ඒකත් අහගත්තම ගෙදරින් ලැබෙන ඔක්කොම අහලා ඉවරයි.

මොබයිලයයි, ලැන්ඩ් ලයින් එකයි මොර දෙනවා  ඒවටත් තැන්කිව් තැන්කිව් කියනවා.

“ ටිං “ ගාපුවම මුණු පොතයි , මැසේජස් මැසෙන්ජර්, වට්ස්ඇප් අවධානයට එනවා කාලේ හැටි. .

ඒ ගොල්ලත් උපන් දිනේට විෂ් කරනවා.

සංනිවේදනය දියුණුවෙලා……..ඉස්සර වගේ නෙමෙයි නේ.

අලුත් සංස්කෘතින් සාරධර්ම බිහිවෙලා. විෂ් කරන එකත් ලාබෙට පහසුවට…

ඓතිහාසික පුරා විද්‍යස්ථාන , ආගමික ස්ථාන “ ස්මාරක “ බවට නිර්වචනය වෙනවා.

ඒ අතරේ ඊයේ දැකපු හීනෙක අර වස්කවියේ ඉන්නවා වගේ චරිතයක් ඇවිත් 

මෙහෙම කිව්වා කියලා මතක් වුනා…

අද 27 වෙනිදා.

1948 ඔක්තෝම්බර 27 වෙනිදා හිරු උදාවෙන් 05.27 ට උපන් පින්වත් කුළකුමරාට

අදට 78 වරක් ගෙවෙනවා.

හෙට ඉදන් -79 කියලා කියන්න වෙනවා.

මදැයි මෙච්චර කාලයක් නානාප්‍රකාර විගඩම් කලා.

උබට මතකයි නේ අර යාළුවා.

සිල්වා….

මහගම සේකරයන්ගෙ නොමියෙමි පොතේ ඉන්න “ අයි.ඕ.යව්දිව් සිල්වා. “ 

ඔව් 

‘මම ඌට කිව්වා හත් දාහේ පෙට්ටියට උබෙන් හැත්තෑපන්දහක් ගන්න එපා සාධාරණ වෙයන්“ කියලා .

එතකොට මමත් කිව්වා  

මම “මම ඌට කියලා තියෙන්නේ ආරංචි වුන හැටියේ වරෙන්“ කියලා.

“අපි දෙන්නගෙන් කලින් කවුරු යයිද දන්නේ නෑ නේ අයියේ කියලා “ ඌ කිව්වනේ …..

බොරු කියලා නැති හින්දා මට වස්කවිය නම්  වැඩ කරන එකක් නෑ…..මට බොරු කරපු අය නම් පරිස්සම් වෙන්න වෙයි.

කියලා වස්කවියේ එකාට “තැන්කිව්” කිව්වා.


එහෙනම් මගේ හෑල්ල නතර කරන්නම්.

ඔක්කොටම තැන්ක්කිවු….

Do you miss me .

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

තාර කරත්තේ





මේක පරණ කථාවක්. 

මේ කාලේ අපි තනිකඩයෝ. අවුරුදු පනහක් විතර පරණ සිද්ධීන් වුනත්  තාමත් අද ඊයේ වුනා වගේ මතක තියෙනවා

මේ කියන කාලේ කොළඹ - අම්පාර බස් එකක් තිබුනා .මාර්ග අංක 98.

 පිටකොටුව මධ්‍යම බස් නැවතුමෙන් ගමන් ආරම්භ කරන්නේ 19.30පැයට. මේ බස් රථය බෙලිහුල්ඔය පසු කරන්නේ 00.30 පැයට පමන.

බෙලිහුල්ඔය අපේ ගම නේ !.

ඒ බස් එක ගැන.

හද නැති කරුවළ දවසක ආරි කතා කරනවා  “ මහත්තයෝ අපි දඩයමේ යමු “ කියලා.

ආරිත් එක්ක වැඩකරපු සෙට් එකක මමත් ආගන්තුක සාමාජීකයෙක්.

වැඩ බිමක තිබුන ට්‍රැක්ටර් , බේබි ඩම්පර් ,වගේ සැහැල්ලු යන්ත්‍රෝපකරණ තමයි අපේ වාහන.

ආරි පදිංචි වෙලා ඉන්නේ අපිට වඩා කිලෝ මීටර් 12 කටත් එහා දුරින් එයාගේ ගමේ.

ගම වළව ගගට මායිම් වෙලා තියෙන්නේ. එගෙඩ මහ වනන්තරේ.

මේ වනන්තරේ තමයි අපේ දඩබිම.

ආරිට තුවක්කුවක් තියෙනවා. බලපත්‍ර සහිත.

කිතුල් ගහක් දෙකක් මැදලා පැණි හදනවා කිව්වත් වැඩිපුර පැහෙන්නේ රා .

දැන් හිතා ගන්න පුළුවන්නේ මේ ගමනෙදී රා පොඩ්ඩකුත් රහ බලන්න පුළුවන් වෙනවා කියලා.

ආරිගේ මැණිකේ කටට රහට උයනවා. පොඩ්ඩක් පදම් වෙලා දඩයමෙත් ගිහින් රෑට බතට දඩ මස් එක්ක රතු හාලේ බතුත් සප්පායම් වෙලා එන්නයි අපේ අදහස.

ඔන්න හවස් යාමේ ඉර ගිලෙන්න තියෙද්දී බේබි ඩම්පර් දෙකක නැගිලා අපි හතර පස් දෙනා දඩ කෙළියට පිටත් වුනා.

පැයක් හමාරකින් පස්සේ ආරි අපිව පිළිගත්තා. දැන් හතට කිට්ටුයි.

ආරි කිව්වා.

අපි දැන් පිටත් වෙමු නේද ? කියලා.

කණ්ඩායමේ අණ දෙන්නා ආරි කියන දෙයක් අහන්න එපාය.

ගගෙන් එගොඩ වෙලා කැලෑවට වැදුන .අපිට කතා බහ බෑ. සද්ද බද්ද බැහැ. කොළයක් වත් පොඩි නොවෙන තාලෙට අඩිය තියන්න ඕනි. ආරිගේ නියෝග.

ඔහොම පැය දෙ තුනක් ඇවිදලාත් ලොකු දඩයමක් කර ගන්න බැරිව පුංචි සත්තු දෙන්නෙක් එලා ගෙන ආපහු ආවා.

ආරිගේ පාටිය.

ඇගපතේ රිදුම් යන්නත් එක්ක කිතුල් රා….කටගැස්මට උණු උණුවේ මස්, තම්බපු මයියොක්කා 

ඒ අතර ආරි මැණිකෙට උදව්වට රෑට බත පිහිනවා….

දැන් රෑ …..එකට දෙකට කිට්ටුයි.

කාලා බීලා ආපහු හැරුනා බේබි ඩම්පර් දෙකේ යුද්දෙට ගිහින් ආපහු එන සොල්දාදුවො වගේ සිංදු කෑලිත් කිය කියා පල්ලම් බහිනවා..

ඒ එන අතර මග පාරේ තාර කරත්තයක්.

එකෙක් කියාපි “ අදිමුද පාර මැදට “ කියලා 

“හරි මචං අදිමු “ එක හඩින් අනුමැතිය.

දෙන්නෙක් ඉස්සරහින් අදිනවා. තුන් දෙනෙක් පස්සෙන් තල්ළු කරනවා.

පාර මැද්දේ තාර කරත්තේ….

ඇදලා තිබ්බට දැන් බයේ බෑ…හනි හනිකට ඩම්බර් දෙකට නැගිලා නවාතැන් වලට රිංගලා ගැහී ගැහී නින්දට තතනලා එළිය වට්ට ගත්තා.

එදා කරුමෙට රෑ අම්පාර බස් එක පැය දෙකක් විතර පමා වෙලා.

මේ හුටපටයට පස්සේ එතන පහුකරන්න ඇවිත් තියෙන්නේ..බස් එක මංකොල්ල කන්න පාර හරස් කරලා කියලා බය වෙලා.

ආ වේගෙන්ම ආපසු හරවා ගෙන පොලිසියට ගිහින් .පොලිසියත් එක්ක ඇවිත් පාර ඇරගෙන.

මළ කෙලියයි.පාන්දර කතා ගොඩයි.

අපි අවුරුදු ගානක් කට හෙල්ළුවේ නෑ මේ ගැන. 

බකමූනෝ වගේ.














Do you miss me .

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

mr. Fernando.









මොබයිලය මොර දෙන්න පටන් ගති. 

වෙලාව 20.25. ලංකාවේ වෙලාවෙන්නම් උදේ 8.00 වත් වෙන්න ඇත.

මුහුණතේ “mr. Fernando.” ලෙස සටහන්ව ඇත. මේ යෝධයා කවදාවත් කතා කරන වෙලාවක් නම් නොවේ. ඔහුගේ කාලසටහන අනුව නම් ලංකාවේ    හවස් යාමයේ හයට හතට ඔහු අමතන වෙලාවයි.

කොයිකටත් සවන්දීමට සිතා.

මම “හෙලෝ”   කීවෙමි.

පිළිතුර mr. Fernando ගේ නොවේ. කාන්තා කඩ හඩකි. 

……..අංකල් නේද ? මම “ඔව්” කියා,  අසා සිටියෙමි.

අංකල් මේ තාත්තගේ පෝන් එක. මම “සිල්වි දුව”........................

mr. Fernandoත් මමත් එකම  වැවිලි සමාගමක කාලයක් සේවය කලෙමු. අනෙක් සගයා වුයේ “ජෙරාඩ්” ය.

සිරිමා බණ්ඩාරනායක පාලන සමයේ වතු ජනතා සන්තක කලේය. අපි යන එනමන් නොමැතිව රාජ්‍ය වැවිලි සමාගමක්වු ජනතා වතු සංවර්ධන මණ්ඩලයේ ප්‍රධාන කාර්යාලයේ ගාල් වුනෙමු.වතු ජනසතුව සදහා නිකුත්වු ගැසට්පත්‍රය ප්‍රකාශයට පත්කිරීමට පෙර  මැතිණියට අයත්ව තිබු අක්කර පනහක වත්තක්  පැවරීම අයුතු සහගතව සිදුකලැයි පවසා Jr රජය එතුමියගේ ප්‍රජා අයිතිවාසිකම් අහෝසි කලේය. දැන් නම් එතරම් සාධාරණවන්නේ නැත. අධිකරණ කටයුතු අවසන් වන තුරු හිරබත් කන්න සිදුවන්නේය.

දේශපාලනයේ හැටි ස්වරූප එසේය.

මැතිණිය එලෙස දඩුවම් විදි අතර අපි තුන්දෙනාට සිදුවුයේ  වන්දි රැගෙන නන්නත්තාර වීමටය.

ජෙරාඩ් සහ mr. Fernando කොරළවැල්ල ප්‍රදේශයේ යාබද නිවාස ඉදිකරගෙන පදිංචිව සිටියාය. මේ අලකළංචි නිසා මම උපන් බිමට ආචාර කර විදේශගතව පදිංචි විය.

mr. Fernandoගේ බිරිද  -  සිල්වි කුඩා කාලයේදීම මියගියාය. දරුවා හදා වඩා ගැනීමේ අපහසුතා මතුවු බැවින් ඈ කන්‍යාරාමයකට භාරකාරිත්වයට පත්කලාය.ඈ කන්‍යා සොහොයුරික ලෙස හැදී වැඩි ආගමික ජීවිතයකට හුරුවිය.

අධ්‍යාපන කටයුතු අවසන්ව ගුරුවෘත්තිය තෝරාගත් ඈත් පියාත් අතර එතරම් සමීප සම්බන්ධතාවයත් තිබුනේ නැත.එහෙත් තනිව වසන පියා බැලීමට යාම් ඊම් සිදුවිය.

ප්‍රමානවත් ආදායම් මාර්ග තිබු mr. Fernando ට දුව ගැන විශේෂ අවධානයක් තිබුනේ ද නැත.

මේ හමුවීම් පටන් ගන්නේ “ ඇයි කරදර විදගෙන මාව බලන්න ආවේ” යන පොදු පිලිගැනීමකින් සහ “ ආයේ එන්න එපා මම ඔයා බලන්න එන්නම්” වැනි පොදු වචන පෙලක සමුගැනීමකින් විය.


අපි දැන් එකම වයසේ දෙවියන් වහන්සේගේ  මග පෙන්වීම ඔස්සේ ආලෝකය දකිමින් සිටින පිරිසක්ය.

ඉද හිට දවසක ජෙරාඩ් මට කතා කරයි.

ලංකාවේ තොරතුරු අපේ සැප සනීප කතා බහේ මාතෘකාය. පොදුවේ අපි ශරීර කූඩුව අලුත්වැඩියා කරගෙන නඩත්තු කරන්නට ගරාජ හිමියන්ට මිකැනික් වරුන්ට මිළ ගෙවමින් බලවත් පරිශ්‍රමයක් දරන්නෝ වෙමු. ඒ ගැන කතාබහ සාමාන්‍ය දේවල්ය.

“මචං අරූ කතා කලේ නැද්ද බං.”

ඒ අසන්නේ mr. Fernando ගැනය.

“නෑ මචං සති දෙක තුනකින් කතා කලේ නෑ.”  යයි  මම කී විට “ඒක තමයි හතර වටේ අපිට කනක් ඇහිලා ඉන්න නෑ.”

පොඩ්ඩක් දාගෙන දේශනාව පටන් ගන්නවා.


mr. Fernando ගේ මාතෘකාව දේශපාලනයයි. 

ඔහුට දන්නා කාලයක සිට පැවති ආණ්ඩු පිළිබදව යහපත් චිත්‍රයක් නොමැත.

සිරිමාවෝ ගේ ජනහිතකාමි ප්‍රතිපත්ති mr. Fernando ට Jr ට වඩා  ඇලජික්ය. Jr ගේ විවෘත ආර්ථිකය ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හිතුවක්කාර ප්‍රතිපත්ති බරපතල විවේචන සහිතය.

ප්‍රේමදාස සහ විජේවීර සංවරයක් නැති මීණිමරුවන්ය. චන්ද්‍රිකා චෞර රැජින ලෙස වික්ටර් අයිවන්ට යටත්ය. මහින්ද යුද්ධයේ මෙන්ම සුද්ධයේද වීරයාය. සිරිසේන පාවුන සරුංගලයක්ය තඹුත්තේගම පුතා අප්‍රසන්නය.කතාව විතරක්ය.

කාලෙන් කාලෙට විවේචනයට භාජනය වන මේ දේශපාලකයෝ mr. Fernando දෙකක් දාගෙන බයිට් එකට ගන්නා විට අසල්වාසීන්ට හිරිහැරය.

සමහර දවසක කෝල් එකක් ගන්නේ දෙකක් දාගෙන මේ දෝස්මුරයන් දිය කර හරින්නටය.

මම පෝන් එක ස්පීකර මෝඩ් එකට දමා මගේ වැඩක් කරගනිමින් ඇහුම් කන් දෙන්නේ mr. Fernando ගේ හිත  සුවපත් කිරීමටය.

ඉද හිට mr. Fernando පිළිතුරු දෙන්නේය.

පැයක් හමාරක මේ චිත්ත විරේචනයෙන් පසු “ උබට වැඩත් ඇතිනේ  - මම පස්සේ කතාකරන්නම් “ කියා ඔහුම නිහඩ වන්නේය.

ජෙරාඩ්ගේ අදහස අනුව මට කතා කලාට පසු සතියක් හමාරක් යන තුරු අසල්වාසීන්ට හොදින් නිදාගන්නට හැකිවෙන්නේය.

අංකල් …………………..සිල්වියාගේ හඩ මම යලිත් මහ පොලොවට ගෙනාවේය.

අංකල් තාත්තා සනීප නැතිවුනා.

මේ දවස්වල ලංකාවේ තියෙන වෛරස් උණ හැදිලා.

මම දැන ගන්න කොට නිව්මෝනියා තත්වයට ඇවිල්ලා.

හොස්පිටල් ඇඩ්මිට් කලත්…………..

තාත්තා බේරා ගන්න බැරිවුනා………. වයස අවුරුදු 78 ක් ආයුවළදා mr. Fernando මෝක්ෂයේ ආලෝකය වැළද ගත්තාය

අංකල් ,

තාත්තා කවුරුත් වැඩිපුර ආශ්‍රය කලේ නැහැ. මම තාත්තගේ පෝන් එක අරගෙන history එක බැලුවා. සති තුන හතරකට සැරයක් අංකල්ට කතා කරලා තිබුනා.

ඒකයි අංකල්ට ගත්තේ !.

ඔව් මට කතා කරලා කාලයක් වුනා. 

එදා කිව්වෙත් වායු දූෂණය නිසා වෛරස් රෝග වැඩියි.මේ ආණ්ඩු පරිසර දූෂණය මැඩපවත්වන්න නිසි වැඩපිලිවෙලක් නෑ කියලා.


Do you miss me .

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

ලොකු තාත්තා වු මම










මේ සටහන මම ගැන.

මම ගැන ලියුවත් මේ දරුවගෙත්  මේ සටහනට ප්‍රතිචාර දක්වලා තිබුන සණුහරේ දරුවන්ගෙත් හිත් කොයිතරම් අගේ කළ යුතු ලෙන්ගතු කමින් පිරිලා තියෙනවද කියලා ?.

මට නෙතේ නැගුන කදුළක් ....

අපි උදේ හවස දකින්නේ හමුවෙන්නේ කීප දෙනයි.

ලංකාවෙන් බැහැර රටවල …………….

ලංකාවෙත් හතර අතේ……

සන්නිවේදනය නැත්නම් දකින්නෙත් හඩ ඇහෙන්නෙත් කලාතුරකින්.

ඒත් අපේ බැදීම් ශක්තිමත්.

සංවේදීයි.

මට හැත්තෑ අටක්.

නංගිලා මල්ලිලා - දුවලා පුතාලා - මුණුපුරු මුණුපිරියන් එක්ක සංකීර්ණ ජනපදයක

තාමත්  අගයීමට ලක්වීම පිනක්.


සමහර මිනිස්සු අපේ ජීවිතේ කොච්චර වටිනවද කියලා තේරෙන්නේ, ඔවුන් එක්ක ගෙවපු මතක එකින් එක ආපහු මතක් කරද්දි… ❤️

අපේ ලොකු තාත්තා කියන්නේ අපේ පවුලේ ඒ වගේම කෙනෙක්.
අපේ ළමා කාලය පුරාම හිටපු, අපේ සතුටු මතක එකතු කරපු, අදටත් අපිව ඒ එදා වගේම ආදරෙන් මතක් කරන කෙනෙක්. 🥹❤️

උස, හැඩිදැඩි, මූණ පුරාම හිනාවක් තියෙන, අපි හැමදාම ආදරෙන් දකින අපේ කඩවසම් ලොකු තාත්තා. ❤️

මගේ පොඩි කාලේ ඉඳන් අද මම අම්මා කෙනෙක් වෙලා ඉන්න තැනට එනකම්, ලොකු තාත්තාගෙන් ලැබුණු ඒ ආදරේ නම් තාමත් එදා වගේමයි. කාලය ගෙවිලා ගියාට, අපි ලොකු වුණාට, ජීවිතේ කොච්චර වෙනස් වුණත්… ඒ ආදරේ නම් වෙනස් වෙලා නෑ. ❤️

අදටත් ඔයාව දැක්කාම දැනෙන්නේ ඒ පොඩි කාලේ දැනුණු ඒ උණුසුම
. ඒ හුරුපුරුදු හිනාව, ඒ ආදරණීය  පිළිගැනීම… ඒවාට වචනවලින් වටිනාකමක් දෙන්න බෑ. 🥹

FB එකේ චණ්ඩියා වුණාට, අපේ හිතේ ඉන්නේ අපේම ආදරණීය ලොකු තාත්තා. 😄❤️

 සතියක් දෙකක් ගියාම, “කොහොමද ඉතින්?” කියලා අහන්න එන ඒ call එක නම් කවදාවත් වරදින්නේ නෑ. ❤️

ඒක නිකම්ම call එකක් නෙමෙයි… “ඔයාලා මතක් වුණා” කියලා වචනවලින් නොකියා, ඒ call එකෙන්ම කියන ආදරයක්. 🥹❤️

අපේ පොඩි කාලේ ඉඳන් අද වෙනකම් අපේ හැම මතකයක්ම එකතු කරගෙන, අපේ ෆොටෝවලින් පිරුණු ලොකු මතක බණ්ඩාරයක් ඔයා ළඟ තියෙනවා.

අපි හැමෝගෙම උපන්දිනයන් මතකයි. අපි පොඩි කාලේ කරපු පුංචි පුංචි දේවල් මතකයි. අපිටත් අමතක වෙලා ගිය සමහර මතක පවා ඔයා ළඟ තාම තියෙනවා. ❤️

ඒ ෆොටෝ දිහා බලද්දි තේරෙන්නේ, අපේ ළමා කාලය ලස්සන වෙලා තිබුණේ ඒ දවස් නිසා විතරක් නෙමෙයි… ඒ දවස් ආදරෙන් පිරවූ මිනිස්සු නිසා කියලයි. ❤️

අපි කොච්චර ලොකු වුණත්, ජීවිතේ කොච්චර වෙනස් වුණත්, සමහර මිනිස්සුන්ගේ තැන අපේ හිතේ කවදාවත් වෙනස් වෙන්නේ නෑ.

ඔයාත් ඒ වගේ කෙනෙක්. ❤️

ආදරණීය ලොකු තාත්තේ,
ඔයාට හරිම ආදරෙයි. ❤️🥹

අපේ මතක රැකගෙන, අපිව මතක් කරගෙන, අදටත් ඒ එදා වගේම ආදරෙන් අපිව පිළිගන්න එකට… ගොඩක් ස්තූතියි.

අපේ ලොකු තාත්තා…
අපේ ළමා කාලයේ ලස්සනම මතකයක් විතරක් නෙමෙයි—
අපේ ජීවිතේ හැමදාමත් තියෙන ආදරණීය කොටසක්.

 ❤️

By Shenali M Liyanagamage
Do you miss me .

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

වර්ගයාගෙන් ප්‍රතික්ෂේප වීමේ බිය.








හ්ම්…
ඒක ගැන කතා කරල ඇති වැඩක්ම නෑ…
“ලියනව කියන්නෙම ඇරියස් කවර් කිරීමක්…!”
කියල දවසක් මං කිව්වම, ලේඛනයේ යෙදෙන මගෙ යාලුවෙක් තුෂ්ණිම්භූත වෙලා මං දිහා බලාගෙන හිටියෙ හරියට “ඒ කිව්වෙ..?” කියල අහන්නා වාගෙ.
ඒ කිව්වෙ ඉතින් යම් කෙනෙකුට ලිඛිතව හෝ වාචිකව ප්‍රකාශ කරන්න යම් දෙයක් තියෙනවා කියන්නෙම, ඒ කෙනාට තමන්ගෙ ඇතුළාන්ත හෝ බාහිර පරිසරය එක්ක මොකක්ම හෝ නොගැලපීමක් තියෙනව කියන එකනෙ. අන්න ඒ ඇතුළාන්ත අතිරික්තය හෝ හිඟය බැලන්ස් කරන්න තමයි, ඕනෑම කෙනෙක් ලිඛිතව හෝ වාචිකව යමක් ප්‍රකාශ කරන්නෙ. ඒක එහෙම නෙවෙයි නම්, ඇත්තටම මොනවද මිනිස්සුන්ට එකිනෙකා එක්ක කතා කරන්න තියෙන්නෙ?
“මට නම් තේරෙන්නෙ නෑ ඔයා කියන ඔය බහුබූත..!”
සඳතරණිට මං ඕක කිව්ව නම් එයා එහෙම තමයි කියන්නෙ.
“එහෙනම් ඉතින් ඔයා වුණත් මොකටද ඔය සෝෂල් මීඩියා එකට ඇවිත් එක එක ඒව ලියන්නෙ..?”
සඳතරණි එහෙමත් අහයි මගෙන්.
“ඔව් ඉතින් මාත් ඔහෙ ඉඳල හිටල එක එක ඒව ලියනව තමයි…”
“ම්…ම්…ම්….
ඒ ඉතින් ““මාත් මෙහෙ ඉන්නවෝ” කියල ඉඳහිටවත් අනෙක් අයට මතක් කරන්න නෙ…”
“ඔහ්…!!!”
“Fear of missing out” - FOMO හෙවත් “වර්ගයාගෙන් ප්‍රතික්ෂේප වීමේ හෝ මගහැරී යාමේ බිය”...!!!”
“ඒ කියන්නෙ එහෙනම් ඉතින් ඔය බකපණ්ඩිත කම් කියන ඔයාගෙ ඇතුළාන්තයෙත් එහෙම පොඩි එකක් තියෙනව…!!”
සඳතරණි එහෙම කිව්වම මං තමයි තුෂ්ණිම්භූත වෙන්නෙ…
( මොකද ඔතනින් එහාට සඳතරණිට වුණත් මං ඕවට උත්තර සපයන්න යන්නෙ නෑ. “මිසිං අවුට් වුණා වුණත් මට මාව නැති වෙනවද” කියල මං ඇහුවොත් එයාව තුෂ්ණිම්භූත වෙයිනෙ )
විජිතමාලි ආනන්දකුමාර -
( සඳතරණය - 2 )
Do you miss me .

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

සැප්තැම්බරය


සැප්තැම්බරය.
බෙලිහුල්ඔයට වැස්ස ලැබෙන කාලය.
කාලගුණ දෙපාර්තමේන්තුවේ අනාවැකි නැතත් අපිට මේ රටාව හුරු පුරුදුයි.
පෙබරවාරි වෙනකම් මේ වැස්ස ලැබෙනවා.
ආයෙත් මහ වැසි පුරන්නේ අප්රේල් මුල් සතියේ.
බක්මහට හෙන ගහ ගහා වහිනවා.
ලා කොල දළු දාන්න “ N” , ලැබෙනවා.
අපි පුංචි කාලේ ගොවිතැන් බත් කරන උදවිය කාලගුණයට අවනතව වගා කටයුතු කලා
අපේ ගම බත බුලතින් සරුයි.
ජනාකීර්ණ නැහැ.
පිටතින් දියලුනු , කරවල , දුන්කල , සබන් වගේ දේවල් තමයි බෙලිහුල්ඔය පාලමෙන් මෙගොඩ තිබුන පුංචි කඩමණ්ඩියට ගෙනාවේ. ( ආනයන කලේ )
කන්නයක් එවර වෙලා මාසයක් දෙකක් වෙනකම් සතියකට වී ටොන් විස්සක් විතර පාලමෙන් එහාට යනවා ( අපනයන වෙනවා).
ගොඩ ගොවිතැන් කරපු උදවියත් හිටියා.
ඉරිගු , වියලි මිරිස් වෙළදපලට ලැබෙනවා.
මට මතකයි සිරිමා මැතිණිගේ ආණ්ඩුකාලේ මිරිස් පොළු ,හාල් පොළු තිබුන කාලේ ඒ කාලේ ලක්ෂපතියෝ වුන ගොවි මහත්තුරු බිහිවුනා.
ආර්ථිකේ විවෘත වුනා. අපි බංකොලොත් වුනා.
පාලමෙන් එහාට ශ්‍රමය ගලන්න පටන් ගත්තා. කෙත් වතු පාළු වුනා.
පාලමෙන් මෙහාට ලොරි පුරෝල කඩමණ්ඩියට බඩු භාණ්ඩ ආවා.
දැන් හාල් ටිකත් ඩඩ්ලිගේ මෝලෙන්.

මේ යුග දෙකක් හරහා ඇදපු රේඛාවක්.

අද මීටත් වඩා වෙනස්. .
ප්‍රෙද්ශයම ජනාකීර්න වෙලා.
එක පැත්තකින් සබරගමු විශ්ව විද්‍යාලය ශීෂ්‍ය ප්‍රජාව හාර පන්දහසක් ජනගහනයට එකතු වෙලා.
ඒ නිසා ඇතිවුන ආර්ථිකයක්.
බෙලිහුල්ඔයට එන සංචාරකයෝ දවසින් දවස වැඩිවෙනවා.
ඒ නිසාත් නව ආර්ථිකයක් ඇතිවෙලා.

වැස්ස බලා ගෙන බාරහාර වෙන පරපුරක් තවම ඉන්නවා.
අක්කරයයි කියන්නේ වී බුසලක් වැපිරෙන වපසරිය.
අක්කරයකින් වී බුසල් සීයක් එකසිය දහයක් නෙලා ගන්න ගොවි මහත්තුරු හැත්තෑව දශකයේ හිටියා.
ඕල ආතා ඉන් එක්කෙනෙක්. ඕල ආතාගේ බාලම පුතා සුබසේන රාළහාමි.
උන්නැහෙත් විශ්‍රාමික ග්‍රාම සේවා නිළධාරියෙක්.
එතුමා තමයි ඒ පරපුරට වර්තමානයේ නායකත්වය දෙන්නේ.
ගමේ තියෙනවා පත්තිනි දේවාලයක්. දේවාලයේ සක්‍රීය කරලා කටයුතු කරන්නේ.
පසුගිය පායන කාලේ බාරයක් වෙලා වැසි ලැබෙන්න ප්‍රාරථනා කරලා.
වැස්ස ලැබිලා යුතුකම් ඉටුකරන්න දේවාල පරිශ්‍රෙය් ගිහි පිරිතක් කියලා දානයක් දුන්නා .
තරුන පිරිසගේ දායකත්වයයි. සහභාගී වීමයි සෘෘණාත්මයි.
ඒ වර්තමාන පරපුරේ අදහස් උදහස් මේ වගේ සංස්කෘතිමය ආකල්පත් එක්ක ගැලපෙන්නේ නැතිව වෙන්න ඇති.
සුබසේන රාළහාමිගේ පරපුරත් එක්ක අවුරුදු තුන්සිය පනහක විතර ඉතිහාසයක් තියෙන “ ගලගම පත්තිනි දේවාලය අක්‍රීය වෙයිද  කියලා මට හිතෙනවා.

Do you miss me .

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

දරමිටි පෝය.




මේ ලබන්නේ නිකිනි පෝය හද ටිකින් ටික මෝරනවා.
ඇසල නිකිණි පෝය ලබන මේ මාසවල තදින් පායනවා .රජරටට වතුර හිග වෙනවා.
බොන්නත් වතුර නැති වෙන කාල තියෙනවා.
කැලේ ඉන්න වන සත්තු ගම් වදිනවා.
ගම්වල භව බෝග විනාශ කරනවා. ඒ අතර සිද්ධස්ථාන වලටත් එනවා.
ඒ ගහකොළත් එයාලට අකැප නැහැ.
කැපයි.
පන්සල් වල හාමුදුරුවරු දායකයෝ එකතු වෙලා පන්සල් බිම් ආරක්ෂා කරගන්න 
ගිණි මැල ගහගෙන ඉන්නවා.
ජයසිරි මහ බෝධියේ ලියලන දළුත් මේ අවධානමෙන් රැකගන්න ගිණිමැල ගහගෙන ඉදලා තියෙනවා.
ගීණිමැල ගහන්න දරත් එපාය.
ඔය රජ මහ ඇමතිවරු කුලවත් ඇත්තෝ දර අරගෙන එනවායැ.
ඒකත් කරන්න ඕනි දහඩිය මුගුරු වගුරවන ගම්වැසියෝ.
“දර මිටි ඇද්දා රෑ නිදිමැරුවා
ගිණි මැල ගහගෙන රැක හිටියා
එහෙව් අපට අද එන්න තහංචි ද
ජයසිරිමා බෝ හාමුදුරුවනේ........
රන්වැට පාමුල සාදු කියන කොට
අහිතක් නොසිතා ඉන්ට හොදයි
ඉස්සර වාගෙම දාදිය මුහුවුනු
වැලි මළුවේ හිද සාදු කියන කොට
ලෙන්ගතුකම නොහිතන්ඩ හොදයි
බුදුහාමුදුරුවෝ දුටුවා වාගෙයි
දුක ඉවසා වැඩ ඉන්ට හොදයි
අපේ බාර පිලිගන්න හොදයි ‘

ඒත් ඒ අයගේ බලාපොරොත්තු ඉටුකරගන්න බැහැ.
රජමැතිවරු, සිටුවරු රන්වැටෙන් ඉහල දාන මාන බාර හාර කරන කොට දරමිටි බැදලා ගිණිමැල ගහගෙන නිදිවරපු ඇත්තෝ රන්වැට පාමුල.

මේ කතාවත් එක්ක රජරට තියෙන කතාවක් තමයි නිකිණි පෝයට “ දරමිටි පෝය “ කියන එක.
දරමිටි පෝයෙන් පස්සෙවත් වැහි වැහැලා වටා පිටාව කොළ පාට වුනොත් වන සත්තු ගම් වදින එකක් නැහැ.



Do you miss me .

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

තාමත් හිතනවා ?.





මළ ගෙදරක ගෙවුන සතියක්.

අද පෙර මෙන් අවමගුල්  කටයුතු සදහා කාලය ගන්නවා අඩුයි.

කොරෝනා අපට ලබා දුන් ආදර්ශයක් කියලයි හිතෙන්නේ…

සිරිත් විරිත් සිදු කලත් අවසන් ගෞරව දැක්වීමට තියා ගන්නා කාලය දවසක් දෙකක් වෙලා.

පැය හතලිස් අටක් .

සංනිවේදනය දියුණුයි . පැයක් දෙකක් ගත වෙන කොට දැන ගත යුතු ඥාති හිතමිත්‍රාදීන් ප්‍රවෘත්තිය දැනගන්නවා. දුර බැහැර අද ප්‍රශ්නයක් නෙමෙයි.

ගමන් බිමන් පහසුව තියෙනවා.

ඒ නිසා සියල්ලන්ට සහභාගීවීම දුෂ්කර නැහැ.

තාමත් බැහැර නොවු සිරිත් වුනත් නැත්තෙම නැහැ.

සරල කෑම වේලක් වෙනුවට බරපතල මෙනුවකින් යන එන අයට සංග්‍රහ නොකොලොත් මදි කමක්.

නිවසියන්ට භාරධුර කටයුත්තක්.

සමහරක් අවස්ථාවල ඥාතී හිතමිත්‍රාදීන් , අසල්වාසීන් බරපැන දරාගෙන මේ කටයුත්තට උර දෙනවා.

ආදාහණාගාර පිහිටුවා තිබීමත් තවත් පහසුවක් වෙලා.

මේ අනම් මනම් කියන්න නෙමෙයි හිතුවේ.

ඒත් කියවුනා කියමුකෝ.

මරණය පිලිබදව සංනිවේදන සිද්ධීන් තුනක අත්දැකීම් මට තියෙනවා.

මේවා විශ්මය සහගතයි. 

විශ්වාශ කරන්න අපහසු අත්භූත සිදුවීම්.

ගෙවුන සතියේ සිදුවුන සිද්ධියෙන් පටන් ගන්නම්කෝ.

දැන් මළ ගෙදර අවසන් කටයුතු ආරම්භ කිරීමට සූදානම් වෙන වෙලාව.

ආගමික කටයුතු සදහා ස්වාමීන් වහන්සේලා වැඩම කරවන අවස්ථාව.

පළමු ස්වාමීන් වහන්සේත් කැටුව නිවසට පා තැබුවා විතරයි.

නිවස ඉදිරිපිට තිබුන මහ දෙල් වෘක්ෂයක්.

ඒකේ වට අඩියක විතර විශාල අත්තක් මහත් ශබ්දයක් දෙමින් පිරිස මැදට කඩා වැටෙනවා.

කළබලවු පිරිස ඒ වටා රොක් වෙනවා.

කිසිවෙකුටත් අණතුරක් නැහැ.

වායු ගොලයේ කිසිදු කැළඹීමක් නැහැ නිශ්චලයි.


තවත් දිනක තිස්සමහාරාමයේ ඥාතිවරියකගේ මළ ගෙදරක සහභාගි වෙනවා.

දැන්  ආගමික කටයුතු අවසන් වෙලා . දෙන නිවසින් එළියට ගන්නවා.

නිවස ඉස්සරහ ලස්සනට වවලා තිබුන අඹ ගහක් .

ගහ වටේට බැම්මක් බැදලා මිදුලට ආභරණයක් වගේ .

ඒ දවස් අඹ වාරේ ගහ පිරෙන්න අඹ.

මෙන්න චර බර සද්දෙත් එක්ක විශාල අඹ අත්තක් සෙනග මැදට කඩා වැටෙනවා.

අඹත් පිරිලා…

කාටවත් අණතුරක් නැහැ.

එදත් පුංචි හුළගක්වත් තිබුනේ නැහැ.

නිසල පරිසරයේ ඇහුනේ අඹ අත්ත කඩා වැටුන සද්දේ විතරයි.


මේ අත්දැකීම වෙනස්….

අම්මා හෘදාබාදයක් සමග සටන් කරමින් ජයවර්ධණපුර රෝහලේ.

මම අම්මා ලග සිට පැමින නැවතත් අම්මා බලන්න යන්න බොරලැස්ගමුව නංගීගේ නිවසේ.

මමත් නංගිගේ පුතත් විතරක් එවෙලේ හිටියේ.

අනික් අය බැහැර ගිහින්.

මම වාඩිවෙලා ඉදලා නැගිටලා ආලින්දයට එන අදහසින්.

විදුලියක් වැදුනා වගේ කම්පනයකුත් සමග මගේ ඇස් අදුරු වෙලා නැවතත් පුටුව උඩට.

පුතා ඇවිත් අත දෙක අල්ලා ගෙන මොකද වුනේ කියලා බලනවා.

එවලේම ලැබුන දුර කතන පණිවිඩය පුතාට කියලා තියෙන්නේ.

ආතම්මා මිය ගිය බව.


මේවා අහුඹු සිදුවීම් ද ?

මම තාමත් කල්පනා කරනවා.

විසදුමක් නැහැ.





Do you miss me .

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS